Na ostatnim spotkaniu Dyskusyjnego Klubu Książki, które odbyło się 25 maja, rozmawialiśmy o poruszającej i niezwykle klimatycznej powieści „Fotograf utraconych wspomnień” autorstwa japońskiej pisarki Sanaki Hiiragi.
Pomysł autorki na tę powieść jest niezwykle intrygujący – po śmierci bohaterowie trafiają do studia fotograficznego, gdzie muszą przejrzeć zdjęcia z każdego dnia swojego życia i wrócić wspomnieniami do najważniejszych chwil. Warunkiem przejścia „na drugą stronę” jest wytypowanie po jednym najważniejszym zdjęciu na każdy rok ich życia, co okazuje się niezwykle trudne. Z tych zdjęć fotograf tworzy kalejdoskop przypominający film. Książka przeprowadza nas przez trzy historie, które mimo różnic łączy motyw pamięci i ludzkich losów.
Można powiedzieć, że tym razem mieliśmy „pecha”, ponieważ książka została pozytywnie przyjęta przez wszystkich uczestników spotkania. No, prawie wszystkich, ponieważ jedna z osób uznała, że książka sama w sobie jest dobra, ale nie przepada za tego rodzaju literaturą. Jednym słowem wydawało się, że spotkanie będzie spokojne, bez fajerwerków, po prosu nudne. Czas pokazał, jak bardzo się myliliśmy. Po spokojnym początku, między klubowiczami zawrzało w momencie, kiedy próbowali rozwikłać zamysł autorki, co do postaci i kolejności historii – kto jest kim, która historia była pierwsza i czy wszyscy bohaterowi byli ze sobą w jakiś sposób związani. Czytelnia omal nie zapłonęła, tak iskrzyło między klubowiczami, ale jak zwykle z kulturą. Wniosek był taki, że tylko sama autorka wie, co miała na myśli tworząc fabułę swojej powieści. Klubowicze byli zgodni co do tego, że nie jest to książka pełna dramatycznych zwrotów akcji, ale bardziej subtelna, pełna refleksji, nostalgiczna. Jest jak ciepły kocyk, który otula i daje poczucie bezpieczeństwa i jeżeli tak ma wyglądać nasza „ostatnie droga”, jak opisuje to autorka, to śmierć nam nie straszna. Książkę czyta się przyjemnie, szczególnie gdy szuka się czegoś spokojniejszego, delikatnie pobudzającego do przemyśleń.
Uczestnicy spotkania podkreślali również, że książka skłania do zatrzymania się na chwilę i zastanowienia nad tym, które wspomnienia z naszego życia są dla nas najcenniejsze, które byłyby materiałem na nasz kalejdoskop.
